Zebranie rodziców

Zebranie rodziców

uczniów klasy III d

odbędzie się

15 listopada 2016r. (wtorek)

o godz. 17.00, w sali nr 13

Czytanki

„Umiejętność czytania jest jednym z zasadniczych warunków powodzenia ucznia w szkole i stanowi podstawę do pracy samokształceniowej prowadzonej przez całe życie”. (W. Okoń) 

Jedną z kluczowych umiejętności ucznia szkoły podstawowej, zgodną z Podstawą Programową dla klas I – III jest umiejętność sprawnego, poprawnego, płynnego czytania oraz rozumienia przeczytanego tekstu. 

       Opanowanie cichego czytania ze zrozumieniem warunkuje powodzenie szkolne i życiowe dziecka, bowiem ułatwia naukę już w klasach początkowych i przygotowuje do systematycznej nauki w klasach następnych. 

Ponieważ wielu uczniów naszej klasy ma jeszcze duże problemy 

z poprawnym i płynnym czytaniem wprowadzam "Czytanki". 

Dzieci będą otrzymywały dodatkowe proste teksty do ćwiczenia czytania 

SYLABAMI.

Podczas ćwiczeń w czytaniu proszę zwracać uwagę, by dzieci już nie głoskowały wyrazów.

Głoskowanie powoduje, iż:

po pierwsze - przeczytanie wyrazu trwa znacznie dłużej

po drugie - dzieciom trudniej jest przejść do poprawnego odczytywania całego wyrazu (bez głoskowania)

Czytanie sylabami pozwala na szybsze opanowanie płynnego czytania całymi wyrazami i zdaniami.

Podczas lekcji także prowadzę ćwiczenia czytania całymi sylabami.

UCZNIOWIE CZYTAJĄCY PŁYNNIE:

Jeżeli tekst otrzymał uczeń, który potrafi już płynnie czytać, oczywiście nie wraca się on do sylab :), tylko nadal pięknie odczytuje tekst pełnymi zdaniami.

Natomiast taki łatwy tekst (nad którego przeczytaniem nie musi się zastanawiać i trudzić) pozwala zwrócić uwagę na czytanie z odpowiednią intonacją, modulacją głosu i zastosowaniem znaków interpunkcyjnych. Z czasem uczniowie ci będą także otrzymywali dodatkowe teksty o zwiększonym stopniu trudności, tak aby mogli się rozwijać i pogłębiać swoje umiejętności.

Jak radzić sobie z trudnymi zachowaniami dziecka?

W życiu niemal każdego rodzica przychodzi taki moment, iż nie może on poradzić sobie z trudnym zachowaniem swojego dziecka. Często jest bezradny, zauważa że dotychczasowe metody wychowawcze nie są skuteczne. Ważne aby wówczas pamiętać, że to co wobec jednego dziecka jest skuteczne, niekoniecznie będzie tak samo skuteczne u innego. Są jednak pewne uniwersalne metody, które odpowiednio modyfikowane i dostosowywane do indywidualnych potrzeb dziecka mogą się okazać przydatne w rozwiązywaniu niektórych problemów wychowawczych.

• Jedną z takich metod jest POCHWAŁA. 

Pochwała uczy dzieci pożądanych nawyków. Jest to coś przyjemnego, a więc zwiększa motywację dziecka w dążeniu do podejmowania zachowań akceptowanych przez otoczenie.

Ważne jest, aby kierować się kilkoma podstawowymi zasadami w stosowaniu pochwały.

1. Pochwała musi być konkretna, muszą się w niej znaleźć podpowiedzi dla dziecka, co nam się podobało.

2. Systematyczne chwalenie i dostrzeganie zachowań pozytywnych zwiększa prawdopodobieństwo częstszego ich pojawiania się.

3. Pochwała musi być zastosowana natychmiast po pojawieniu się pożądanego zachowania.

/na podst. psycholog - S. Śmigielska/

• Popieraj wysiłki dziecka, a nie stopień jego osiągnięć.

• Wyrażaj aprobatę lub dezaprobatę wobec zachowań dziecka, a nie jego osoby. 

Zamiast mówić - "Byłeś dzisiaj straszny" powiedz "Jestem zły, że nie wyniosłeś śmieci".

• Dzieci nie lubią być ignorowane. 

Niestety rodzice często w ferworze codziennych spraw zapominają pochwalić dzieci, gdy te zrobią coś dobrze lub gdy po prostu nie sprawiają kłopotów. Zamiast tego rodzice często zaczynają zwracać uwagę na dziecko dopiero wówczas, gdy ono zrobi coś źle. W efekcie dzieci zaczynają się źle zachowywać, by skupić na sobie uwagę rodziców.

• KONSEKWENCJA

Brak konsekwencji to jedna z najczęstszych pułapek w jakie wpadają rodzice. Jest to bowiem przyczyna powstawania wielu problemów wychowawczych. Konsekwencja oznacza kierowanie się przyjętymi zasadami i logiką. Jeśli ustalasz jakąś zasadę i informujesz o następstwach jej nieprzestrzegania, postępuj zgodnie z tym co zostało powiedziane. Dzieci bardzo szybko uczą się sprawdzać, gdzie jest granica, szczególnie gdy rodzice składają oświadczenia i się z nich nie wywiązują. Konsekwencje dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa, przewidywalności i kontroli. Uczą się jak ważne jest dotrzymywanie obietnic.

• POROZUMIEWANIE SIĘ

Umiejętność porozumiewania się ze swoim dzieckiem to najprawdopodobniej najważniejsza umiejętność rodziców. Kiedy dzieci wiedzą, że mogą porozmawiać z rodzicami o swoich sprawach czują się ważne i kontrolują sytuację. Dobra komunikacja jest podstawą uczenia dzieci samooceny, rozwiązywania problemów i współpracy z innymi.

• SZTUKA SŁUCHANIA

Jeśli rozmawiasz z dzieckiem:

1. Przerwij swoje zajęcia i skup na dziecku całą swoją uwagę.

2. Utrzymuj stały kontakt wzrokowy.

3. Pochyl się ku dziecku, zwłaszcza wtedy, gdy mówi ono coś, co jest dla niego bardzo ważne.

4. Unikaj przerywania.

5. Od czasu do czasu potakuj.

6. Uśmiechaj się w odpowiednich momentach, aby pokazać dziecku, że rozmowa z nim nie jest dla ciebie obciążeniem.

• DYSCYPLINA

1. Wprowadzaj dyscyplinę kiedy już się nie złościsz.

2. Wprowadzaj dyscyplinę w odpowiednim momencie.

Chociaż często najlepszym rozwiązaniem jest natychmiastowa reakcja na złe zachowanie, to niestety nie zawsze możemy tego dokonać. Jak najbardziej właściwe jest skierowanie do dziecka następujących słów: "Teraz jestem bardzo zła. Muszę mieć trochę czasu, aby się uspokoić i pomyśleć o tym wszystkim".

3. Unikaj obrzucania wyzwiskami.

Próba karcenia dziecka pod wpływem złości ma też inne wady. Nie tylko uniemożliwiamy komunikację i zaostrzamy konflikt, ale również mówimy rzeczy, których potem żałujemy.

4. Stosuj kary, które możesz wykonać.

5. Dawaj wybór

Kolejny ważny czynnik dyscyplinujący to dawanie wyboru. Takie podejście zwiększa dziecięce poczucie kontroli i zmniejsza potrzebę reagowania buntem. Jeśli rodzic daje dziecku wolny wybór dotyczący jego postępowania i nie ingeruje, dziecko często wybiera najlepsze rozwiązanie.

6. Czyny mówią więcej niż słowa

- Ucz dzieci dając im dobry przykład.

- To, co rodzice robią, ma na dzieci większy wpływ niż to, co mówią.

- Dzieci i nastolatki mogą ulegać wpływom rówieśników i mediów, ale najczęściej przyjmują wartości i postawy przekazywane im przez rodziców.

/na podst. pedagog - J. Świlak/

• ZAMIAST KLAPSA:

1. Przywołaj zasady.

2. Nazwij uczucia swoje i dziecka.

3. Pokaż dziecku rozwiązania.

4. Uprzedź o konsekwencjach.

5. Jeśli trzeba wyciągnij konsekwencje.

6. Doceniaj pozytywne zachowania.

     Fundacja "Dzieci Niczyje" przedstawia film pt. "Zamiast klapsa", który prezentuje jak radzić sobie z trudnymi zachowaniami małych dzieci. Rodzice mogą dowiedzieć się, jak nie stracić panowania nad sobą, gdy dziecko zachowuje się niezgodnie z ich oczekiwaniami.

Kolejny film pt. "Czemu nie powinno się bić dzieci? Eksperci o problemie" - o wychowaniu bez przemocy mówią psycholożki z Fundacji "Dzieci Niczyje"

/www.dobryrodzic.fdn.pl/

Do pobrania broszura "Zamiast klapsa"

http://dobryrodzic.fdn.pl/broszura-zamiast-klapsow?cat1=&cat2=663&cat3=742

Niepowodzenia w nauce

Niepowodzenia szkolne to (wg. W. Okonia) proces pojawiania się braków w wymaganych przez szkołę wiadomościach i umiejętnościach ucznia oraz negatywnego stosunku młodzieży wobec tych wymagań.

Niepowodzenia szkolne dotyczą:

• nauczycieli - wychowawcze, dydaktyczne, organizacyjne
• uczniów - w zachowaniu, w uczeniu się

Przyczyny niepowodzeń szkolnych:

(wg. Cz. Kupisiewicza i H. Spionek)

• ekonomiczno - społeczne (złe warunki materialne, mieszkaniowe, niewłaściwa postawa rodziców wobec dziecka, brak zrozumienia i zaspokojenia potrzeb dziecka, niski poziom intelektualny i kulturalny rodziców)

O pozytywnym stosunku do nauki decyduje wiele czynników, wśród nich ważne jest przygotowanie dziecka do szkoły przez rodziców. Należy unikać straszenia szkołą, lekceważącego wypowiadania się na temat szkoły, uczyć dziecko samodzielności i obowiązkowości.  Troska rodziny o dziecko uczęszczające do szkoły musi obejmować wszystkie elementy warunkujące powodzenia szkolne, a więc:

- stan zdrowia i rozwój fizyczny,

- rozwój motoryczny, umysłowy, emocjonalny i społeczny,

- rozwój i realizację zainteresowań zarówno przedmiotami nauki, jak i dziedzinami pozaszkolnymi,

- zewnętrzne warunki życia,

- atmosferę panującą w rodzinie,

- tryb życia, organizację codziennych zajęć, a w szczególności przygotowanie zadań domowych.

Nie sprzyja powodzeniu szkolnemu konfliktowa atmosfera w rodzinie, alkoholizm, atmosfera nerwowości, ciągłego pośpiechu, chaosu, nieporządku.

Chętniej i lepiej uczy się dziecko, które czuje się w domu potrzebne i kochane, które jest traktowane życzliwie, poważnie i konsekwentnie. Dzieci w młodszym wieku szkolnym uczą się głównie dlatego, że rodzice cieszą się z ich dobrych stopni lub karzą za złe oceny.

Kolejnym czynnikiem wpływającym na osiąganie pozytywnych wyników w nauce jest stan zdrowia dziecka. Uczeń, który często opuszcza lekcje - nawet z najbardziej uzasadnionych przyczyn - zazwyczaj ma luki w materiale nauczania. Nawet najbardziej fachowa pomoc nie przyniesie takich korzyści jak bezpośredni udział ucznia w lekcji. Niektórzy rodzice zatrzymują dziecko w domu także z błahych powodów. Postępowanie takie ma wpływ na niepowodzenia dziecka.

• pedagogiczne (tkwią w procesie dydaktycznym, niedostateczne przygotowanie nauczycieli, błędy dydaktyczne, wadliwa postawa w stosunku do uczniów)

(Wg. Cz. Kupisiewicza) dzielimy je na:

- Przyczyny związane z nieodpowiednimi "zewnętrznymi" warunkami pracy dydaktycznej nauczyciela: braki systemu szkolnego, nieodpowiednie podręczniki szkolne, niedostateczne wyposażenie szkół w pomoce dydaktyczne, trudne warunki organizacyjne, dwuzmianowość, nadmierna liczba uczniów w klasie.

- Przyczyny, które wiążą się z działalnością dydaktyczną nauczyciela: błędy i usterki metodyczne i wychowawcze wynikające z niedostatecznej znajomości uczniów, błędy wynikające z braku dostatecznej opieki nad uczniami mającymi trudności w nauce, brak właściwego przygotowania do zajęć, zaniedbywanie podnoszenia kwalifikacji.

- Przyczyny związane z wadliwą pracą ucznia: niechęć do nauki, lenistwo, lekceważenie obowiązków szkolnych.

Niekorzystnie wpływa też na osiągnięcia ucznia nauczyciel zbyt liberalny, mało wymagający, niesystematyczny, nie mobilizujący uczniów do pracy.

• biopsychiczne (tkwiące w dziecku, np. wady wymowy, wzroku, słuchu, zaburzenia percepcyjne, itp.)

Do czynników biopsychicznych mających wpływ na efekty w edukacji należą:

1. poziom inteligencji ucznia,

2. temperament,

3. cechy charakteru,

4. stan zdrowia,

5. rozwój psychomotoryczny

Nierównomierność w obrębie rozwoju umysłowego, to fragmentaryczne deficyty rozwojowe. Obejmują one: spostrzeganie wzrokowe, spostrzeganie słuchowe, rozwój motoryczny i manualny.

Zaburzenia w rozwoju spostrzegania wzrokowego

Uczniowie rozumiejąc znaczenie litery i cyfry jako symbolu, nie potrafią posługiwać się nimi jako znakami graficznymi. Trudno im rozróżniać i odtwarzać kształty liter i cyfr. Opóźnienia rozwoju funkcji wzrokowych utrudniają także naukę pisania. Uczniowie opuszczają drobne elementy graficzne, niewłaściwie rozplanowują pismo w zeszycie, nie mieszczą się w liniach. Popełniają dużo błędów ortograficznych.

Opóźniony rozwój spostrzegania słuchowego

Dzieci mogą dobrze słyszeć, ale mają problemy z różnicowaniem dźwięków. Mają trudności z podziałem wyrazów na głoski oraz scalaniu głosek w wyrazy. Wyraźne są kłopoty z czytaniem, pisaniem, nauką wierszy, tabliczki mnożenia. Zaburzeniem analizatora słuchowego są także spowodowane wady wymowy.

Rozwój ruchowy

Dzieci z zaburzonym rozwojem ruchowym wykonują wszystkie czynności wolniej i mniej precyzyjnie niż ich rówieśnicy. Wykonują też wiele ruchów dodatkowych, niecelowych. 

Można zaobserwować różnego typu zaburzenia:

- zaburzenia koordynacji ruchowej (dziecko dobrze wykonuje poszczególne ruchy, ale nie potrafi ich powiązać w harmonijną całość. Dzieci mają trudności w jeździe na rowerze, pływaniu, ich ruchy lokomocyjne są niezgrabne.)

- zaburzenia małych grup mięśni (obniżenie sprawności manualnej, zbyt wolne tempo wykonywania czynności, zbyt mała precyzja ruchów dłoni i palców. Dzieci o obniżonej sprawności manualnej rysują i piszą brzydko, nie łączą liter w wyrazach, piszą wolno, często nie nadążają za klasą. Wytwory plastyczne są nieestetyczne.)

- obniżenie precyzji ruchów (precyzja czyli dokładność wykonywanego ruchu. Dzieci często wykonują współruchy - wysuwają język, machają nogami. Często występuje wzmożone napięcie mięśniowe, zbyt silne naciskanie ołówka. Napięte mogą być także mięśnie nie biorące udziału w pracy, wskutek tego ruchy całego ciała są kanciaste i sztywne.)

- zaburzenie koordynacji wzrokowo - ruchowej (dzieci jakby nie potrafią dostosować swoich ruchów do właściwości przedmiotów, np. nie potrafią schwytać lecącej piłki, wspiąć się na drabinki.)

U niektórych dzieci zaburzenia rozwoju ruchowego występują w postaci nieprawidłowej lateralizacji.

Obok właściwego poziomu funkcji intelektualnych, percepcyjnych i motorycznych istotną przyczyną niepowodzeń szkolnych jest zaburzony rozwój mowy.

Zaburzenia w rozwoju społeczno - emocjonalnym

Uczniowie mogą przejawiać nadpobudliwość psychoruchową, co ma niekorzystny wpływ na postępy w nauce. Utrudnia to skupienie uwagi, dzieci szybko rozpraszają się i niewiele pamiętają z lekcji, nie potrafią długo usiedzieć w jednym miejscu, przeszkadzają innym.

Zachowania dzieci nadpobudliwych:

- nadmierna potrzeba aktywności ruchowej,

- gwałtowność reakcji,

- nadmierna wzruszeniowość,

-nadpobudliwość poznawcza - trudności z koncentracją uwagi.

Przyczyną niepowodzeń może być także zahamowanie psychoruchowe - czyli zmniejszona aktywność. Dzieci takie wolniej działają, spostrzegają i myślą. 

Sukces w nauce szkolnej jest uwarunkowany także prawidłowym rozwojem emocjonalnym i społecznym. Najczęściej występujące zaburzenia w rozwoju społeczno - emocjonalnym, to: 

- nieumiejętność opanowywania reakcji uczuciowych (nieuzasadniony śmiech, płacz)

- nadpobudliwość emocjonalna (wzmożone lęki, skłonność do płaczu, gniewu, złości)

- obniżone poczucie obowiązku

- trudności w podporządkowaniu się wymaganiom otoczenia

Dzieci reagują gwałtownie, cechuje je egocentryzm uczuciowy, często nie potrafią zrezygnować z własnych zachcianek dla wspólnego dobra, są niesystematyczne, nieobowiązkowe, niewytrwałe.

Osobną przyczyną sukcesów i porażek szkolnych są przewlekłe choroby ucznia. 

Co mogą zrobić rodzice, aby dziecko uniknęło trudności w nauce?

1.     Otaczać dziecko troskliwą opieką od najmłodszych lat.

2.     Dbać o prawidłowy rozwój fizyczny.

3.     Troszczyć się o prawidłowy rozwój dziecka we wszystkich jego sferach.

4. Przygotować dziecko do nauki szkolnej poprzez rozwijanie samodzielności, zainteresowań poznawczych, chęci do pracy.

5.     Przez lata nauki dbać o zdrowie fizyczne i psychiczne dziecka.

6.   Troszczyć się o dobrą atmosferę w rodzinie, o zaspokajanie potrzeb emocjonalnych, zwłaszcza potrzeby bezpieczeństwa.

7.    Dbać o prawidłowe stosunki swego dziecka z rówieśnikami, a także nauczycielami.

8.     Stawiać dziecku wymagania dostosowane do jego możliwości.

9.     Utrzymywać systematyczny kontakt ze szkołą i wychowawcą.

10. Zapewnić jak najlepsze warunki do odrabiania lekcji, tj. miejsce, czas i spokój.

11. Systematycznie interesować się sprawami szkolnymi dziecka.

Na podstawie pozycji Bogumiła Łuczak 

"Niepowodzenia w nauce" G&P 2000

Dokumenty regulujące pracę szkoły

Proszę o zapoznanie się z obowiązującymi w naszej szkole dokumentami:

KONCEPCJA PRACY I ROZWOJU SZKOŁY

STATUT SZKOŁY

PROCEDURA KORZYSTANIA Z URZĄDZEŃ TELEKOMUNIKACYJNYCH

PROCEDURA ZWALNIANIA UCZNIÓW

PROCEDURA WSPÓŁPRACY Z RODZICAMI

PROCEDURY BEZPIECZEŃSTWA

REGULAMIN KORZYSTANIA Z TERENU SZKOŁY

Królestwo Bajetana - motywacja i sukces

Szanowni Rodzice

Wszyscy wiemy, jak ważną rolę w naszym życiu pełni MOTYWACJA. Motywacja w pracy i w domu. Motywacja do działania, podejmowania nowych wyzwań, wykonywania czynności, których nie lubimy.

Także dzieciom, które rozpoczęły naukę szkolną MOTYWACJA jest niezbędna, by kroczyły naprzód i nie zatrzymywały się.

Musimy pamiętać, że najważniejszym elementem pozytywnego myślenia jest wiara we własne siły i możliwości, a drugim niezbędnym czynnikiem jest wytrwałość.

Mając tego świadomość możemy pomóc naszym dzieciom uwierzyć w sukces i go osiągnąć. Będziemy mogli skutecznie motywować do nauki, zaangażowania, poprawnego zachowania, nauczymy  też dzieci wykorzystywać siłę pozytywnego myślenia.

Jednym z elementów zewnętrznej motywacji będzie

w tym roku szkolnym

KRÓLESTWO BAJETANA

Nasze dzieciaki będą zbierały klucze do królestwa.

Osoba, która w ciągu jednego semestru zbierze ich najwięcej otrzyma nagrodę uznania.

Klucze przyznawane będą między innymi za:

* zaangażowanie z życie klasy i szkoły

* poprawne zachowanie

* udział w akcjach charytatywnych

* zbiórkę surowców wtórnych

* szczególnie wysokie wyniki w nauce

* sukcesy w konkursach, zawodach, olimpiadach

* pomoc kolegom i koleżankom

DZIECIAKI!

ZBIERAMY KLUCZE

DO KRÓLESTWA BAJETANA!

ZACHOWANIE

Zachowanie naszych milusińskich będzie oceniane na bieżąco.

Jeśli w ciągu całego tygodnia dziecko zachowywało się grzecznie, nie było upominane ani w trakcie lekcji, ani w trakcie przerwy w nagrodę otrzyma specjalną naklejkę.

Po zebraniu 4 naklejek w ciągu miesiąca (w każdym tygodniu 1 naklejka) 

uczeń zdobywa klucz do Królestwa Bajetana :)

DZIECIAKI!

WARTO BYĆ GRZECZNYM!